satenik

06 Ноябрь 2009 @ 05:39

Ոսկան - հայ. ոսկի բառից. այժմ էլ գործածական անուն է: Անցյալում շատ տարածված անուն էր Թիֆլիսում՝ Օսկան ձևով: ՈՒնենք Ոսկանյան ազգանունը:

Ոստանիկ - հայ. ոստան բառից, որ նշանակում է "մայրաքաղաք", "ազատ քաղաք", "արքունիք": Նորաստեղծ անձնանուն է և գործածական:

Պանդուխտ - հայ. պանդուխտ բառից, որ նշանակում է "վտարանդի", "օտարական": Այս անունը կրում են նաև հայուհիները:

Պատվական - հայ. պատվական բառից ("ընտիր", "ազնիվ", "փառավոր" նշանակությամբ): Հիշվում է XIII դարից: Այժմ էլ գործածական անուն է: Այստեղից՝ Պատվականյան ազգանունը:

Պարգև - հայ. պարգև բառից, որ նշանակում է "նվեր", "ընծա", վերջիններս նույնպես գործածական են իբրև անձնանուններ: Գալիս է IV դարից: Մինչև այսօր կենդանի անուն է: Կա նաև Պարգևյան ազգանունը:

Պարույր - հայկական հնագույն անուններից է, գործածական է մինչև օրս: Նշանակում է "շրջան", "պտույտ" (ունենք պարուրել բայը): Կա Պարույրյան ազգանունը:

Պարունակ - հայ. պարունակ, պարունակություն բառից, որ նշանակում է "բովանդակություն", "բովանդակող": Բավական տարածված անուն է: Սրանից ունենք Պարունակյան ազգանունը:

Պերճ - հայ. պերճ բառից, որ նշանակում է "փառավոր", "վայելչագեղ": Հիշատակված է շատ հին ժամանակներից: Այժմ էլ տարածված անուն է հայերի մեջ: Կրճատ ձևն է Պերճիկ:

Ռազմիկ - հայ. ռազմիկ բառից, որ նշանակում է "կռվող", "մարտիկ": Իբրև անձնանուն հանդես է եկել դարասկզբին և այժմ բավական տարածված է:

Ռշտունի - հայ. նախարարական տոհմանուն, որ գործածվում է նաև որպես անձնանուն: Բայց ավելի շատ տարածված է իբրև ազգանուն:

Սասուն - հայոց Սասուն գավառի անունից է. իբրև անձնանուն վերջերս գործածական է Սասունիկ, Սասնիկ, Սասունի, Սասնո ձևերով: Այժմ ավելի գործածական է Սասունիկ ձևը: ՈՒնենք նաև Սասունյան ազգանունը:

Սարիկ - հայ. սար գոյականից՝ իկ փաղաքշական ածանցով (ինչպես՝ Լեռնիկ, Ծովիկ): Նորահայտ անուն է, բայց սակավ է հանդիպում:

Սեպուհ - հայ. սեպուհ բառից, որ նշանակում է "իշխանազն", "իշխանավոր", "ազնվական հեծվոր": Իբրև անձնանուն հնում չի եղել: Հանդիպում ենք XX դարում միայն:

Սևակ - նորակերտ հայերեն անուն է, կազմված է սև և ակ (ն) բառերից (ինչպես Ցոլակ, Խաժակ, Փայլակ անունները), նշանակում է "սև աչքեր ունեցող", "սևակն": Չի կարելի շփոթել ակ փաղաքշական ածանցի հետ, այստեղ "ակ" ձևով հանդես է եկել "աչք" բառը: Այժմ բավական տարածված երկսեռ անուն է: Օգտագործված է նաև որպես ազգանուն (Ռուբեն Սևակ, Գուրգեն Սևակ, Պարույր Սևակ):

Սևան - նորամուտ անուն է, որ վերցրել են Սևանա լճի անունից: Սակավ գործածական անուն է, սակայն հետզհետե տարածվում է:

Սոս - հայ. սոսի ծառի անունից: Այս անվան տարածմանը նպաստեց Պերճ Պռոշյանի "Սոս և Վարթիթեր" վեպը: Կա Սոսյան ազգանունը:

Метки: Անվանագիրք

3 комментария | Оставить комментарий

30 Октябрь 2009 @ 08:46

...

Երբ մարդը սխալ կյանքով է ապրում, չի խորշում իր իսկ գործած հիմարություններից ու չի փորձում կանգ առնել, հետո գալիս է մի պահ, երբ արդեն բանը բանից անցած է լինում: Անցած է լինում այն աստիճան, որ արդեն ինքն էլ է դա սկսում, եթե ոչ գիտակցել, ապա զգալ: ՈՒ հենց այդ ժամանակ է, որ նա սկսում է խեղաթյուրելով ապականել այն բարին (արժանի մարդկանց, ծնողքին, ազգին, սրբությունները, ավանդույթները), որոնց գոյությունն իսկ շեշտում է այդ մարդու հիմարությունը (անարդարությունը, վատը լինելը): Եթե այդ լավ բաները գոյություն չունենային՝ նա վատը չէր լինի: ՈՒստի նա մտովի կամ գործերով ցանկանում է ապականել այդ լավը, որպեսզի թեթևացնի իր խղճին նստած ծանր բեռը: Ի'նչ խոսք, այստեղ առկա են նաև վախկոտությունը, ծուլությունը, կամքի թուլությունը, պատասխանատվության զգացումի թերիությունը կամ բացակայությունը, նախանձը: Հաճախ, իմ անձնական դիտարկումներով, նաև հոգեկան խանգարումները:
Սպանեմ այն, ինչ նսեմացնում է իմ անձը: Ժողովրդի առածով ասած՝ չանեմ, չհավանեմ:
ՈՒ քանի որ էդ մարդիկ չեն տեղավորվում այսպես կոչված Աստծո դրվածքի (բնության կարգուկանոնի) մեջ, ապա սկսում են իրենց կարծիքով "ուղղել" այդ դրվածքը: ՈՒ տեսնում ես՝ մեկը նստած "նոր սուրբ գիրք" է գրում, մյուսը՝ նոր բովանդակությամբ աղոթքներ է հորինում, երրորդը՝ նոր "համազգային ինքնաբուխ շարժում" է զառանցում, մեկ այլն էլ, հասկանում ես, նոր կուսակցություն է ստեղծում: Այսինքն երևակայում են մի նոր "աշխարհակարգ", որի մեջ նրանք լավը կերևան ու իրենց "հեղինակավոր" ու "արժեքավոր" տեղը վերջապես կգտնեն:
Մեկին հաջողվում է հասնել ավերածության, մյուսին՝ ոչ:
Այստեղ շատ դժվար է չանցկացնել զուգահեռներ թուրքի գոյության պատմության հետ, որովհետև այդ պատմությունը նույն այս մարդկանց պատմությունն է, ուղղակի ավելի մասսայական մաշտաբով: Հայ տեսակի կոտորածին ու ավերին թուրքը դիմեց իր իսկ անճոռնի պատմության սխալների հետևանքով, վախկոտությունից, ծուլությունից, ապաշնորհությունից և, իհարկե, նախանձից: Հայի գոյությունն իսկ նսեմացնում էր և է թուրքի ինքնագիտակցությունը: Եվ ոչ միայն հայի, առհասարակ, նա ում կողքին էլ կանգնի՝ նսեմ է: Եվ թուրքն էլ, այդ մարդկանց պես, ձգտում է նոր մի "աշխարհակարգի", որտեղ նա մարդ կերևա:

( ... )

Оставить комментарий

24 Октябрь 2009 @ 04:55

Հովհաննես Թումանյան

Այս մի քանի օրը, "Սպանված աղավնին" դիտելիս, մտքիս մեջ մեկ այլ դասականի այս բանաստեղծությունն էր պտտվում:

Ների'ր, ո'վ կույս, որ հուզեցի
Խաղաղ կուրծքդ կուսական,
Մեղսոտ սրտով ես չուզեցի
Կործանել քո ապագան:

Այն մի անմեղ խաղ էր, հոգի'ս,
Պատանեկան հասակի,
Որ անցնելով պատճառ դարձավ
Քո աչքերիդ արցունքի:

Ես գուշակել չըկարացի
Կյանքի վճիռն անարդար,
Անգիտությամբ ես հարուցի
Այդ փոթորիկն անարդար:

Ների՜ր, ո'վ կույս, բուռն եռմունքին
Պատանեկան կրքերի,
Ների'ր, հոգիս, որ մատնեցին
Քնքուշ սիրտդ վշտերի:

Метки: Հովհաննես Թումանյան

Оставить комментарий

24 Октябрь 2009 @ 04:40

իսկ ես նոր եմ իմանում

Դու մի ասիր, էն որ էդքան ասում են "շպրոտ-շպրոտ"՝ դա կի'ն է: Մինչև երեկ չգիտեի:
Գոնե տղա լիներ :))
Ի՜նչ ամոթ է... :-(

Метки: Մեղա՜յ

3 комментария | Оставить комментарий

15 Октябрь 2009 @ 19:30

О азербайджанской туалерантности

Хорошо, что при входе в туалеты никаких штампов нигде не ставится, иначе азербайджанцы перестреляли бы всех, кто пользовался тем же туалетом, что и армяне.

От athanatoi
http://athanatoi.livejournal.com/94231.html

Задержанная накануне на грузино-азербайджанской границе азербайджанскими пограничниками чеченская журналистка Ася Умарова освобождена. Причиной задержания Умаровой называется штамп пересечения армянской границы в паспорте.

http://www.apsny.ge/2009/soc/1255456912.php

Это наша однокурсница, ехала в Тбилиси на семинар, возвращалась через Азербайджан и ее поймали на российско-азербайджанской границе за то, что она была в Армении. После этого, как я узнал, наши однокурсники подняли на уши грузинское посольство в Азербайджане и ее освободили. Всю ночь продержали в изоляторе, подробностей пока не знаю. Она уже в Грозном.

АПД: Имели место разного рода оскорбления, угрозы, в том числе, расправой и др. "Зачем ехала к нашим врагам". По сути похожая история на то, что было с Евровидением, когда задержали тех, кто голосовал за Армению, но она даже не гражданка Азербайджана и к Азербайджану не имеет никакого отношения.

Ася в институте была одной из самых спокойных девушек, даже в конце выиграла у нас номинацию "тибетский монах" - типа самый спокойный характер года. Верующая мусульманка и пр. Как могло такое случиться, знают только азербайжданские гос.службы...

Дополнительные ссылки:
xronika.az/azerbaijan-news/7645-dajdzhest-azerbajdzhanskoj-pressy-131009.html
http://news.yandex.ru/yandsearch?cl4url=www.onair.ru%2Findex.php%3FCLNAME%3Denews%26act%3Dview_msg%26NMID%3D28510 Весь сюжет на Яндексе

Метки: Հարևանություն

Оставить комментарий

14 Октябрь 2009 @ 04:06

Թարգմանչաց տոն

Թումանյանի այս թարգմանությունը սիրել եմ մանկուց, դեռ երբ դպրոցում անգիր էի սովորում: Ի՜նչ բավականություն եմ ստանում միշտ այս Գործից, ասելու չէ, ոնց որ երգ լինի սա ինձ համար, հարազատ ու ջերմ, գողտրիկ մի անո՜ւշ-անուշ երգ:
Գիլանցը գլխի գցեց, որ այս թեման բացեմ, առիթը՝ Թարգմանչաց տոնն է, որ օրերս նշում էր մեր Եկեղեցին, իսկ այդպիսի առաքինի տոն, որքանով ինձ հայտնի է, նշում է միայն մեր Հայ Առաքելական Եկեղեցին:

Պուշկինի այս բանաստեղծությունը շատ մեղեդային է: Թումանյանը փայլուն կերպով թարգմանել է այս մեղեդին հայերեն, պահպանելով թե բառն ու միտքը, թե' մթնոլորտը, թե' ռիթմն ու հանգը, թե' ողջ էությունն այս բանաստեղծության:
Մի շշմելու բան...

( Read more... )

Метки: Գրականություն, Հայ Առաքելական Եկեղեցի, Հայոց լեզու, Հովհաննես Թումանյան, Տոներ

1 комментарий | Оставить комментарий

11 Октябрь 2009 @ 07:08

Об убожестве турок

Турция не умеет (никогда не умела) договариваться, а уж тем более соблюдать какую-либо договоренность. Способность уважать свое же собственное слово у турок напрочь изъята из генов, более того - туда вставлен какой-то особый токсин, нейтрализующий любой сигнал об общепринятых человечеством нормах поведения.
Ну не может это животное жить по-человечески в человеческом сообществе. Это те же азербараны, только в еще более изощренном виде. И проблемы с соседями у них будут до тех пор, пока они не допрыгаются до многофронтовой войны и будут уничтожены с лица земли.
Турок есть антинадежность, постоянная опасность для региона, ходячая провокация.
Турок - паразитирующий элемент на теле человечества, ни разу не создавший ничего полезного для того мира, в котором существует. Зато в авторстве зла, начиная с геноцидов, они преуспели как никто другой.

Вот на чем должен ставиться сегодня акцент и о чем должен подниматься шум.

Вчера турки демонстративно обесценили и без того сомнительную идею и предприятие Запада.
Соответственно, после вчерашнего хулиганского поведения турок - возможности армянской стороны выражать несогласие с их требованиями и самим предъявлять требования - только возросли. А наши власти просто обязаны воспользоваться сложившимися обстоятельствами, извлечь из них максимальную пользу для Армении и не идти на поводу у турецких традиционно-ублюдочных провокаций.

11 комментариев | Оставить комментарий

06 Октябрь 2009 @ 06:34

Несколько заметок о слове "патриотизм"

- Как активный наблюдатель и участник инет-тусовок армян с 10 летним стажем (то есть с самого начала появления таких тусовок), со всей ответственностью заявляю. Вот это критико-демагогическое, издевательское отношение к "патриотизму" и "патриотам", и вообще дискредитация этих понятий впервые было привнесено в армянское интернет-сообщество русскоязычными турками (т.н. азербайджанцами), которые в огромных количествах и с разными профилями поведения, в том числе и под видом армян, тусовались среди нас.

- Еще почти 100 лет назад сифилитико-кочевнические мозги Владимира Ленина выбросили в оборот новый термин "квасные патриоты". О том как карался патриотизм в любый проявлениях, сколько людей было убито под этим предлогом во время и после Ленина за 70 лет, думаю, говорить не стоит.

- Азерскую утку в армянском инете схватывали в основном самые примитивные, малограмотные и закомплексованные армяне, они и распространяли эту заразу. Ими же и открывались темы типа "Что такое патриот?", "Кого можно называть патриотом?". С одной стороны, казалось бы, что плохого в том, что армяне пытаются разобраться? Но на самом деле, по сути своей все такие темы служили лишь для последовательной дискредитации понятия "патриотизм".

-Полагаю, что понятие "патриотизм" иррационально настолько, насколько таковы понятия "порядочность", "благородство", "духовность", "святость", "любовь", "благодарность", "справедливость". Кстати это как-раз то, что не может быть доступно турецким мозгам по определению. Эти понятия - не предметные - их в рамку не поставишь и на стенку не повесишь.

- У армян всегда было принято говорить и патриоте, как и хорошем, порядочном и положительном человеке. Так и должно продолжаться. Мы не кочевники, нам есть что любить. А судя по истории всего человечества, среди армян всегда было и есть самое большое число патриотов. Поэтому мы есть и будем, а очень многих нет и не будет, независимо от того - нравится это кому-то или нет.

Вот так.

2 комментария | Оставить комментарий

06 Октябрь 2009 @ 06:30

ՀՀ – ԹՈՒՐՔԻԱ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՀԱՄԱՏԵՔՍՏԸ

http://noravank.am/am/?page=analitics&nid=2044

Метки: Ազգային անվտանգություն

Оставить комментарий

04 Октябрь 2009 @ 07:22

Արական անուններ

Նաիրի - մեր երկրի նախապատմական անունն է, որ գործածական է իբրև Հայաստան անվան հոմանիշ: Սրա իգականն էլ է տարածված որպես անձնանուն՝ Նաիրա, Նաիրե, Նաիրուհի ձևով:

Նահապետ - հայ. նահապետ "ցեղի գլուխ", "գլխավոր" բառից, որ շատ հին է, սակայն իբրև անձնանուն գործածական է XIII դարից: Սրա կրճատ ձևերն են՝ Նահո, Նըհո, Նախո: Բավական տարածված է Նահապետյան ազգանունը:

Նավասարդ - նշանակում է "նոր տարի": Հայոց նավասարդ ամսվա անունից: Հիշատակվում է տակավին հնագույն առասպելներում: Գործածական է նաև այժմ: Տարածված է Նավասարդյան ազգանունը: Կրճատ ձևն է՝ Նավո, որից՝ Նավոյան ազգանունը:

Նարդոս - նարդոս ծաղկի անունից, որ անցյալ դարում գործածական անուն էր հայերի մեջ: Արևմտահայերի մեջ տարածված էր նաև այս անվան իգականը՝ Նարտուհի, Նարտիկ:

Նարեկ - հայերը "նարեկ" են կոչել միջնադարյան հայ հանճարեղ բանաստեղծ Գրիգոր Նարեկացու "Մատյան ողբերգության" գիրքը, որ համարվում էր նաև բժշկական: Իրականում Նարեկ գյուղի անունից է: Այժմ էլ սփյուռքահայերի մեջ տարածված անուն է. հանդիպում ենք նաև մեզ մոտ:

Նշան - հայ. նշան բառից՝ իբրև "նշանավոր", "երևելի": Գործածական է իբրև անձնանուն XVIII դարից մինչև օրս: Տարածված է նաև Նշանյան ազգանունը:

Նորայր - հայ. նոր և այր "տղամարդ" բառերից: Իբրև անձնանուն առաջին անգամ հիշատակված է Դ. Թրակացու "Քերականության" թարգմանության մեջ: Զուտ հայկական անուն է, որ գործածական է նաև մեր օրերում:

Նորապետ - հայ. նոր և պետ բառերից (ինչպես Տոնապետ, Հայրապետ): Ստեղծվել է XV դարում և գործածական է նաև այժմ: Սրանից ունենք Նորապետյան ազգանունը:

Նորիկ - հայ. նոր բառից և իկ ածանցից: Հանդիպում ենք տակավին XIV դարից: Այժմ շատ տարածված անուն է հայերի մեջ: Երբեմն Նորիկ են կոչում նաև Նորայր անունը կրողներին, սակայն Նորիկը ինքնուրույն անուն է:

Նվեր (Նուէր) - հայ. նվեր բառից, որ համազոր է Պարգև, Ընծա անուններին: Այժմ էլ գործածական է:

Շանթ - հայ. շանթ բառից. նորամուտ անուն է. հանդիպում ենք XX դարում. բանաստեղծ և դրամատուրգ Լևոն Սեղբոսյանի գրական մականունն է, որ անձնանուն է դարձել:

Շավիղ - հայ. շավիղ բառից, որ նշանակում է "նեղ ճանապարհ": Նորահնար, սակայն բավական տարածված անուն է:

Շերամ - հայ. շերամ հասարակ անունից: Անցյալում շատ տարածված անուն էր Արցախում: Այժմ քիչ է գործածվում:

Շիրակ - հայ. Շիրակ գավառի անունն է, որ գործածվում է նաև որպես անձնանուն: Այժմ շատ տարածված անուն է: Սրանից ունենք Շիրակյան և Շիրակունի ազգանունները:

Метки: Անվանագիրք

1 комментарий | Оставить комментарий

30 Сентябрь 2009 @ 09:31

Догадки "в первом чтении"

Друзья, помните ли вы, сколько денег вкладывал Запад в Слепого в предвыборный период? Такой материально щедрой превыборной кампании, какая была у Слепого, Армения не видела. После всех этих вложений, после всех грязных предприятий Слепого и Ко, сразу после выборов - бац! - и Запад признал выборы законными. Затем Слепой дает интервью в "Вашингтон пост", где со всем муннатом жалуется на то, что его использовали и кинули, пытается привести на власти Армении Западных больших ребят на разборку в его пользу. В ответ опять ноль реакции, только для виду чуточку ворчат.
Я вот сейчас думаю, и впрям, а чего тогда его все же кинули-то, если он исправно исполнял все гадости? Значит настоящие цели, преследуемые Западом, были вовсе не теми, что и у Слепого? Что же осталось у общества после предвыборного балагана и событий 1 марта? Дестабилизация, вражда, междоусобица на всех немыслимых, главное - нехарактерных для армян уровнях, вплоть до разрушения внутрисемейных отношений. Сейчас, когда смотрю на последующие за выборами балаганы с "Мадридскими принципами", затем за вот этим протоколом, где опять задевается святое и вновь разрушаются межличностные связи, дестабилизируется и выматывается общество, начинаются всякие глубоко шизофренические охоты на ведьм, у меня появляются смутные подозрения, что на самом деле преследуются совершенно иные цели.
Потомственный людоед Эрдоган заявляет, что Армении нужно отказаться от Спюрка. Через день сообщают, что Президент поедет по Спюрку к нашим соотечественникам.
Мне кажется, что никакой протокол не будет подписан и никакая граница не будет открыта. Целью всего этого балагана является внести раскол в армян на всевозможных уровнях.
Сейчас я вспоминаю, мне тогда, еще в прошлом году, стоящие очень близко ко Слепому люди говорили, мол истиная цель его стремления к президенству - обелить свое грязное имя, дескать он не хотел оставаться в Истории Армении предателем. Я им не верила. Слишком грязные, вот по-историческому были грязные те средства, которыми он добивался очищения своего имени. Сейчас же, по истечении года-полтора, и после всех этих идиотских событий я прихожу к выводу, что это скорее всего правда. Ведь сейчас Слепой сообщил, что умывает руки и, помните?, "не будет мешать властям".
В-общем, по-моему нас хотят вымотать, заставить переругаться между собой, нас хотят ослабить нашими же руками. И сколько ишаков ходят на поводу у этого подлого предприятия!
Подождем еще 10 дней, посмотрим подпишут чего-нибудь там или нет?
А пока простой человеческий призыв - ребята, давайте жить дружно между собой. А с турками как-нибудь разберемся.

9 комментариев | Оставить комментарий

30 Сентябрь 2009 @ 07:31

ТУРЕЦКИЙ ВЕКТОР ВНЕШНЕЙ И ВНУТРЕННЕЙ ПОЛИТИКИ АРМЕНИИ

Статья вообще июньская, сего года, но вполне актуальная и для сегодня.
http://noravank.am/ru/?page=analitics&nid=1912

Сергей Минасян

Вряд ли какой либо вопрос внешней или внутренней политики независимой Армении (разве что кроме карабахского конфликта и мартовских событий 2008г.) получил такой широкий резонанс в армянской обществе и в кругах армянской диаспоры, как последние развития в армяно-турецких отношениях и подписание 22 апреля 2009г. главами внешнеполитических ведомств Армении, Турции и Швейцарии заявления касательно так называемой «дорожной карты» по нормализации отношений между Ереваном и Анкарой. Оценки варьировались от резко отрицательных и негативных до чрезвычайно оптимистических и граничащих с эйфорией. Однако в целом превалировали негативные настроения – армянское общество и политическая элита (а диаспора – тем более) посчитали этот шаг чуть ли не предательством национальных интересов. Даже самые умеренные из их обвинений заключались в том, что Армения якобы пошла на неоправданно большие уступки туркам, не получив взамен ничего существенного.

В свою очередь среди так называемых оптимистов или «адвокатов» позиции армянских властей бытовала совершенно иная точка зрения: Ереван не пошел ни на какие серьезные уступки в переговорах с турецкой стороной, в особенности по жизненно важной проблеме Карабаха, взамен согласившись лишь с тем, что и так уже реально существует – в частности, фиксация нынешних границ двух стран и подтверждение ранее подписанных международных обязательств и договоров касательно этого вопроса. Что же касается проблемы признания Геноцида и создания армяно-турецкой комиссии историков, то они утверждают, что в силу исторической бесспорности самого факта событий в Османской Турции первой трети 20-го века деятельность данной комиссии не нанесет никакого вреда и будет не чем иным, как выгодной площадкой для информирования широких кругов турецкой общественности о страшных событиях 1915г. и осуществленного против армян геноцида, причем с помощью турецких же историков.

( ... )

Оставить комментарий

27 Сентябрь 2009 @ 02:09

Комитас

Открыла френдленту, а там всюду Комитас. Ой, здорово-то как!!! Ведь не видела я никогда ничего подобного в интернетовских местах, где тусуются армяне. Ну чтобы Комитаса вспоминали с такой достойной частотой и массовостью. Приятно.
Вот думаю, шо делает политика с людьми :)))) Кабы еще и на деле люди вспоминали про Комитаса, у себя в быту, в семьях, напевали бы своим детям с рождения, ведь сколько чудесных детских песен нам оставил Комитас!
И не было бы у нас тогда недопонимания много- и разноуровневого, не было бы и многого из тех проблем внутри- и даже внешнеполитических, живи мы Комитасом (читай армянским наследием) всерьез. Никто не проясняет ум так, как Комитас, и ничто не может облагородить армянина, укрепить его дух, волю и сознание, как комитасовское наследие. Что-ж, остается только надеяться, что слова совпадают с делами и образом жизни...

Особенно мне понравилось, что френды вспомнили про "Ал айлух", песню, которую я обожаю. Вот еще другой вариант той же песни, она исполняется не профессионалами, а простыми детьми из народа http://www.youtube.com/watch?v=YjGw--5HTAo&feature=related
Ну и "Вагаршапати пар", что тоже великолепное дело http://www.youtube.com/watch?v=coJWxhMT_2g

Сорри за мой русский, у меня опять проблемы с транслитом.

2 комментария | Оставить комментарий

21 Сентябрь 2009 @ 06:41

С праздником Независимости, друзья!

Когда армянскую землю наводняли реками невинной армянской крови турки и азеры, опустошая Западную и Восточную Армению, весь Нахиджеван, Арцах, Гандзак и все левобережье Куры от армян, когда армянскую сторону преступной зверской силой и на глазах ВСЕГО МИРА принуждали ко всем немыслимым "УСТУПКАМ В ОДНОСТОРОННЕМ ПОРЯДКЕ", довели всю Армению и армян до грани полного исчезновения с лица земли, тогда те страны, которые сегодня принуждают армян к "двусторонним уступкам" и глазом не моргнули, и слова не пикнули, наблюдая за адом, в котором оказался этот прекрасный, созидающий тысячелетиями во благо всего человечества народ.
Сегодня же, когда ценой нечеловеческих усилий, всего лишь на десятой части Исторической Армении, армянам удалось установить свою ВПОЛНЕ ЗАКОННУЮ независимость, когда у нас появился один небольшой источник кислорода, которым дышет все Армянство - вдруг заговорили бывшие молчуны, вдруг нас заметили, и требуют уступок от армян с таким божьеодуванческим видом, будто история армян и Армении началась 18 лет назад, будто всех предыдущих беспрецедентных исторических преступлений по-отношению к армянам и Армении вовсе и не бывало.

Нам уступать нечего. Никому. Мы не в долгу ни перед кем. Жизнью своей платить мы готовы только за свою же жизнь, за будущее Армении. Ни у кого нет прав требовать от нас чего бы то ни было, и уж тем более нашей независимости и наших жизней.
Прессинги мировых держав на Армению - суть преступление против человечности, соучастниками которого мы становиться не станем.

Независимость Армении - законная реальность, с которой обязаны считаться все, независимо от своих преступных склонностей.

И да хранит Господь нашу Армению, свет наших очей, наш источник кислорода, смысл нашей жизни!!!

1 комментарий | Оставить комментарий

20 Сентябрь 2009 @ 22:23

Как голосовали в армянском парламенте 19 лет назад

Այնուամենայնիվ, որոշեցի ինձ մոտ էլ տեղադրել սա: Իմ կարծիքով սա չպետք է մոռացվի:
Վերջապես սա չափանիշ է, ընդորում բավական ծանրակշիռ չափանիշ: Ի՞նչ գործ ունեն Շավարշ Քոչարյանն ու Տիգրան Սարգսյանը այսպիսի պաշտոններում: Սա ի՞նչ աննորմալ կադրային քաղաքականություն է:
http://pigh.livejournal.com/243607.html
Շնորհակալություն Փղին:

23 августа 1990 года, в Ереване,на сессии Верховнго Совета Армении должна была быть принята Декларация о Независимости.
Бурные дебаты разгорелись относительно включения в текст пункта о государственной поддержки Респубикой Армения процесса междунродного признания Геницида Армян.. После бурных обсуждений и несмотря на большое давление со стороны Левона Тер-Петросяна,пункт был включен.

Интересно узнать, кто и как голосовал в то время. Интересно также видеть,что несмотря на полную АОДизацию нашлись многие, для которых тогда честь и совесть и национальные интерсы были превыше будущей карьеры.
Среди лиц,голосовавших против включения пункта о признании Геноцида есть несколько интересных фамилий.
Итак,под катом кто как проголосовал из ныне известных нам деятелей

( ?????? ??????... )

1 комментарий | Оставить комментарий

18 Сентябрь 2009 @ 07:26

Կուսակցությունները չարիք են:

Եթե որևէ երևույթ պիտի աշխատի հայ մարդկանց պառակտման ուղղությամբ, ապա դա չարիք է: Կուսակցությունների հայտնվելու հետ հայոց իրականության մեջ առաջացան լուրջ անհամաձայնություններ, անհաշտություններ, նույնիսկ թշնամություն: Չկա որևէ կուսակցություն, որ լիներ հայերի մեջ ու այդ պառակտման վնասը հայերին չհասցներ:
Իսկ Հայկ Նահապետը կուսակցական տոմսով չէր, որ Բելի աչքը հանում էր: Սրանում իրեն հաշիվ տալի՞ս է որևէ կուսակցական, երբ իրեն թույլ է տալիս նվաստ զուգահեռներ անցկացնելու ազգի և կուսակցության միջև:

Սիրելիներս, կուսակցականությունը չի եղել հայոց մեջ ազգային արժեք հազարամյակներ շարունակ և չի էլ լինելու: Իզուր եկեք ինքներս մեզ չբզկտենք մասերի թղթի մի ողորմելի կտորի դիմաց: Էդքան թշնամիներ ունենք, որոնք մեր հախիցը չեն կարողանում գալ, ուստի փորձում են պառակտել, մաս-մաս հոշոտելու համար: ՈՒ շատերը, այսքանից հետո, ապուշացած, վերջին ավանակի պես, տասնյակ կուսակցությունների մեջ, դեռ էլի ու էլի են փորձում նորերը ստեղծել: Բացահայտ թշնամություն, ուրիշ ոչինչ:

Գրել եմ վաղուց այստեղ http://satenik.livejournal.com/10366.html, հիմա ստիպված եմ նորից արտատպել:

Գարեգին Նժդեհ
ԿՈՒՍԱԿՑԱՄՈԼՈՒԹԻՒՆ
Կուսակցամոլը - դա թշնամին է իր ժողովրդի,
բարեկամը` իր ժողովրդի թշնամիների:

Չկայ աւելի մեծ չարիք, աւելի մեծ աղէտ ժողովրդի համար - մասնաւորապէս մեզ նման փոքրիկ ժողովրդի համար - քան կոյր կուսակցամոլութիւնը: Այդ տարամերժ ոգիի համար չկան բացարձակ ճշմարտութիւններ, նրա համար չկայ հասարակական շահ, պետական բարոյական: Նրա համար օտար է այն ամէնը, ինչ որ իր կուսակցութեան կնիքը չի կրում: Ինչ որ իր կուսակցութեան ծնունդը չէ - անընդունելի է եւ անհանդուրժելի: Ծափահարելի է միայն այն, ինչ որ բխում է իր կուսակցութիւնից: Կուսակցականօրէն կոյր այդ դժμախտ արարածի համար երկու անգամ երկու հաւասար է ամէն ինչի, միայն ոչ չորսի:
Նմանը ե՛ւ տեսնում է ե՛ւ չի տեսնում, ե՛ւ հասկանում է եւ չի հասկանում:
Սեւամորթին աւելի հեշտ է ճերմակցնել, քան սրան ընդունել տալ ամենապարզ ճշմարտութիւնը, օրինակ` համոզել թէ ամբողջութիւնը մեծ է, շատ է իր մի մասից:
Կուսակցամոլութեան չար ոգին աստիճանաμար մթագնում է սրանց բանականութիւնը, կլանում խիղճը, եւ, վերջ ի վերջոյ, ի սպառ սպանելով այդ դժբախտի μարոյական կարողութիւնները, դարձնում է սրան բարոյական ապուշ:
Քաղաքական ստախօսութիւն, հայհոյանք, կեղծիք, բանսարկութիւն, դաւեր - ահա՛ սրա «կուսակցաշէն գործունէութիւնը»:
Նա թունաւորիչն է ազգային կեանքի: Նա թշնամանք, ատելութիւն, անհամբերողութիւն է սերմանում միեւնոյն ժողովրդին պատկանող անհատների եւ խմբակցութիւնների միջեւ:
Նա ստեղծում է ներքին ճակատներ, ջլատում ժողովրդի ոյժերը: Նա հասարակութեան թշնամին է, բարեկամը իր ժողովրդի թշնամիների: Դա անէծքն է մեր կեանքի: Կուսակցամոլութեան թունալի ախտով բռնւած ժողովրդի ներկան տխուր է, ապագան` անյուսալի:
Այդ ախտով հիւանդ ժողովուրդը միշտ էլ ներքուստ պառակտւած է, միշտ էլ պատրաստի որս իր գիշատիչ հարեւանների համար:
Կուսակցամոլութիւն, կուսակցական եսականութիւն, անհամբերողութիւն
- այս զզւելի ախտերը հետեւանք են երկու բանի. առաջինը` հոգեկան աղքատ կուլտուրայի, երկրորդը` ազգային եւ հասարակական զգացումների տհասութեան.
Հոգեպէս անառողջ է կուսակցամոլը: Ամէն ինչ կուսակցութեանս համար - ահա՛ սրա հասարակական բարոյականը:
«Պետութիւնը` դա ես եմ»,- ահա՛ նրա պետական բարոյականը:
Սրա կուսակցական «զարգացումը», ասացինք, վերջ ի վերջոյ պսակւում է բարոյական ապշութեամբ. տխո՜ւր վախճան, որին դեռ ձգտում են հազարաւորները, որը, ի դժբախտութիւն հայ ժողովրդի, մեր որոշ կուսակցութիւնների կողմից դեռ համարւում է քաղաքական առաքինութիւն:

9 комментариев | Оставить комментарий

16 Сентябрь 2009 @ 05:51

О традициях

1) Что демонстрируется традиционными смайликами типа вот этих - :) , :( , :/ и др. - это понятно. Непонятно только вот это :ճ Это что - воспаление лицевого нерва? :))

2) Обычай плеваться в прохожих - это чисто еврейская традиция или у других народов тоже встречается?

3) Так как у наших детей есть такая традиция - делать с моим компом что заблагорассудится, то не совсем понятно - страничка http://www.genocide.ru/translit/convert.html только у меня не работает или у всех?

4 комментария | Оставить комментарий

12 Сентябрь 2009 @ 05:32

Նյութապաշտության մասին

Քանի՜-քանի ճակատագրեր աչքիս առաջ կործանվեցին նյութապաշտությունից:
Ի՜նչ ոսկի, տաղանդներով օժտված, օրինակելի ու կարգին տղաներ, իմ մանկության լավագույն ընկերներից, տարիների ընթացքում քայքայվեցին, ոչնչացան, տրվելով նյութի պաշտամունքի ստրկությանը: Թմրամոլության պես բան է, ներքաշվեցիր թե չէ՝ այլևս կանգ առնելը դառնում է անհնար, նույնիսկ այն դեպքում, երբ մարդ գիտակցում է իր դժբախտությունը ու ցանկանում է ազատվել դրանից:

Նյութապաշտության սարդոստայնի մասին է այս alan_tskhurbaev օս լրագրողի հաղորդումը:
http://gagasik.livejournal.com/98399.html

Метки: Մեղա՜յ

2 комментария | Оставить комментарий

06 Сентябрь 2009 @ 04:39

Գալուստիկի մասին

Հասկանալի է, որ եթե Գալուստ Սահակյանը չլիներ Հանրապետականների կազմում, այդ կուսակցության դեմքը պիտի բազմիցս ավելի շատ հարգանք ներշնչեր: (Երբ այդ մարդը բերանը ճպճպացնելով խոսում է, ինձ մոտ միշտ այնպիսի տպավորություն է, թե դա նստած է վետերոկում խորովածի սեղանի շուրջ բաժակաճառ է ասում, ու ուր-որ է կգղտա:)
Սակայն ինձ համար անհասկանալի է, թե ինչո՞ւ է դրա ելույթը Քոռի հետ համագործակցելու մասին այդպիսի խիստ ռեակցիա առաջացրել: Իշխող կուսակցության ներկայացուցիչ է, ձև է՝ թափում է: Էդ ի՞նչ մի զարմանալի բան է, որ: Մարտի 1-ից հետո այդ ձևը հա էլ թափում են, դա հո նորություն չէ՞ր:

6 комментариев | Оставить комментарий

03 Сентябрь 2009 @ 23:52

Արական անուններ

Ձոնիկ - հայ. ձոն "նվեր" բառից: Այժմ բավական տարածված անուն է:

Ճուտիկ - հայ. ճուտ "թռչունի ձագ" բառից՝ իկ փաղաքշական ածանցով. նշանակում է "ձագուկ": Իբրև անձնանուն սակավ է հանդիպում:

Մամիկոն - հայոց հին նախարարական տոհմանուններից է, որ հիշատակում են Խորենացին, Փավստոսը և հետագա պատմիչները: Այժմ էլ տարածված անուն է:

Մանուկ - հայ. մանուկ բառից, իբրև անձնանուն հանդիպում է VIII դարից: Այժմ բավական տարածված անուն է: Սրանից է Մանուկյան ազգանունը:

Մասիս - Արարատ լեռան անուններից մեկն է, որ այժմ գործածվում է իբրև անձնանուն. նշանակում է "մեծ գագաթ" (հնդևրոպական ma "մեծ" և sis "լեռ", "գագաթ" բառերից): Ժողովուրդը մինչև օրս էլ այդ լեռները կոչում է Սիս և Մասիս: ՈՒնենք նաև Մասիսյան ազգանունը:

Մարգար - հայ. մարգարե բառից, որ նշանակում է "հեռատես", "գուշակող": Հայերի մեջ տարածված անուն է: Սրանից ունենք Մարգարյան ազգանունը:

Մարզպետունի - Մուրացանի "Գևորգ Մարզպետունի" վեպի հերոսի ազգանունը: Հանդիպում է նաև Մարզպետ ձևով: Բավական տարածված անձնանուն է:

Մարտիկ - հայ. մարտ "կռիվ" բառից. նշանակում է "կռվող", "մարտնչող" (ինչպես Ռազմիկ անունը): Սրանից Մարտիկյան ազգանունը: Երբեմն Մարտիրոս անունը կրողներին էլ Մարտիկ են կոչում, որը, սակայն, կապ չունի վերոհիշյալ անվան հետ:

Մացակ - հայ. Մնացական անվան կրճատ ձևն է: Իբրև ինքնուրույն անուն գործածական է: Սրա կրճատ ձևն է Մացո: Տարածված են նաև Մացակյան, Մացոյան ազգանունները:

Մեխակ - հայ. մեխակ ծաղկի անունից: Բավական տարածված անուն է: Կա նաև Մեխակյան ազգանունը:

Մեծատուր - հայ. մեծ և տուր բառերից ա հոդակապով՝ Աստվածատուր, Տիրատուր, անունների նմանությամբ: Հանդիպում ենք XIII դարից: Վերջին ժամանակներս գրեթե մոռացվել է: Սրանից մնացել է Մեծատուրյան ազգանունը:

Մխիթար - հայ. մխիթարանք, սփոփանք բառերից: Հանդիպում է տակավին VI դարում: Այսօր էլ շատ գործածական անուն է: Կրճատ ձևերն են՝ Մխո, Խիթար և այլն: Շատ տարածված են Մխիթարյան և Մխոյան ազգանունները:

Մկրտիչ - հայ. մկրտել բայից. նշանակում է "մկրտող": Ամենատարածված անուններից է: Սրա կրճատ ձևերն են՝ Մուկուչ, Միկիչ, Մկր, Մկո, Մակիչ և այլն, որոնցով կազմված են ազգանուններ: Տարածված է Մկրտչյան ազգանունը:

Մկրտում - հայ. մկրտումն կամ մկրտություն բառից, որ քրիստոնեության օրենքով սահմանված՝ նորածիններին մեռոնով օծելու արարողությունն է: Այս անունը երևում է հայերի մեջ XVII դարից: Այսօր համարյա գործածական չէ: Կա Մկրտումյան ազգանունը:

Մուշեղ - նախահայկական անուն. սրահնագույն ձևն է Մուրշեղ, որ ր-ի կորուստով դարձել է Մուշեղ: Այս անունը կրել են Հաթյան թագավորները հնագույն ժամանակներում: Մեզ մոտ հիշատակվում է III դարից: Սրանից ունենք նաև Մուշեղյան ազգանունը: Սրա աղավաղված ձևն է Մուշո, որից և Մուշոյան:

Метки: Անվանագիրք

Оставить комментарий

Реклама

Реклама